/*ang ating logo...na hindi pa tapos...*//*wala pa siyang laman......................*/
Sa wakas, natapos na rin.
Maingay na ang aking paligid, mga nananabik na mga kaluluwa ang naglalaro sa aking pandinig. Ako, ang tanging nasa isip ko lang ay ang mga katagang:
“Hindi ba kayo kinakabahan? Kabahan naman kayo!!!”
At iyon na nga, natawag na ang aming pangalan.
“First place goes to PIC!”
Lalo pang umingay ang aking paligid. Nagsitakbuhan na ang aking mga kasama. Ako, natuwa ako. Hindi ko na alintana ang mga tao sa paligid. Tuluy-tuloy na akong nagtatatalon. Wala nang pakealamanan, nanalo kami!!! Diretso kami sa stage…*click!* *click!*…oh yeah, picture session sa entablado.
“O *insert name here*, panalo tayooooo!!!”
Iyon, at iyon nalang ang naibigkas ko noong oras na iyon. Kasabay pa ang sigawan at yakapan kasama ang mga manong at manang naming sa PIC. Lahat ata silang naroon ay napasalamatan ko sa kanilang suporta. At siyempre, pati puso ko eh ngumiti para sa mga batchmates ko! Kahit na ganoon lang kami ka-konti noong pagtatanghal, siguro naman ginawa naming nang sagad-sagaran itong pagpapamalita namin sa mga kapwa naming mga UPians. Natuwa ako dahil nagkaisa kami. Natuwa ako dahil sa mga nagdaang mga araw ay nakilala ko ang bawat isa sa aking mga batsmets. Sana magtagal ang batch na ito. Sana dumami pa kami. Sana.
Alam ko, dito magsisimula ang isang bagong pamilya. Isang grupo ng mga tao na may iba’t-ibang pananaw sa buhay, iba’t-ibang hilig, iba’t ibang trip. Sa isang grupong ito, magiging masaya rin ako. Na kahit malayo ako sa aking kinamulatan, may matatakbuhan ako.
Eto, eto ang PIC. Mga ate, kuya, at mga kakosang magtutulungan, magdadamayan, at magbibigay-kulay sa aking buhay UPian.
Maingay na ang aking paligid, mga nananabik na mga kaluluwa ang naglalaro sa aking pandinig. Ako, ang tanging nasa isip ko lang ay ang mga katagang:
“Hindi ba kayo kinakabahan? Kabahan naman kayo!!!”
At iyon na nga, natawag na ang aming pangalan.
“First place goes to PIC!”
Lalo pang umingay ang aking paligid. Nagsitakbuhan na ang aking mga kasama. Ako, natuwa ako. Hindi ko na alintana ang mga tao sa paligid. Tuluy-tuloy na akong nagtatatalon. Wala nang pakealamanan, nanalo kami!!! Diretso kami sa stage…*click!* *click!*…oh yeah, picture session sa entablado.
“O *insert name here*, panalo tayooooo!!!”
Iyon, at iyon nalang ang naibigkas ko noong oras na iyon. Kasabay pa ang sigawan at yakapan kasama ang mga manong at manang naming sa PIC. Lahat ata silang naroon ay napasalamatan ko sa kanilang suporta. At siyempre, pati puso ko eh ngumiti para sa mga batchmates ko! Kahit na ganoon lang kami ka-konti noong pagtatanghal, siguro naman ginawa naming nang sagad-sagaran itong pagpapamalita namin sa mga kapwa naming mga UPians. Natuwa ako dahil nagkaisa kami. Natuwa ako dahil sa mga nagdaang mga araw ay nakilala ko ang bawat isa sa aking mga batsmets. Sana magtagal ang batch na ito. Sana dumami pa kami. Sana.
Alam ko, dito magsisimula ang isang bagong pamilya. Isang grupo ng mga tao na may iba’t-ibang pananaw sa buhay, iba’t-ibang hilig, iba’t ibang trip. Sa isang grupong ito, magiging masaya rin ako. Na kahit malayo ako sa aking kinamulatan, may matatakbuhan ako.
Eto, eto ang PIC. Mga ate, kuya, at mga kakosang magtutulungan, magdadamayan, at magbibigay-kulay sa aking buhay UPian.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento