Ang henna tattoo ko noong fourth year JS Prom...yeahboi...***
Mga 10pm na ko nakauwi galing sa Salakniban sa aming pinakamamahal na unibersidad. Masaya ako. Natutuwa ako! Kahit na sooooobrang wasted ako pagkatapos ng community dance, na-enjoy ko naman. Hindi ko aakalaing ganito ang mga gagawin ko ngayong simula ng aking unang taon sa kolehiyo. Well, para malaman nyo kung bakit hindi ko inakala na ganito nga ang mga gagawin ko, magbibigay ako ng mga Gawain ko noong hayskul.
Unang-una sa listahan: LONER AKO…NOON
~ hindi ko naman maitatanggi yan eh, kahit tanungin mo pa ang mga naging kaklase ko noong hayskul. Doon ko unang naisipang magsulat, magbasa, kumanta, at gumuhit. MAG-ISA.
Pangalawa sa listahan: Hindi ako active sa klase.
~ hehe, kahit hanggang ngayon(bleh!). Hindi man lang ako marunong mag-recite except noong 3rd year statistics na kung saan walang isang araw na hindi ka tatawagin para mag-recite. At madalas ang sagot ko sa aming guro ay: “Sir, ‘di ko alam.” At syempre, ayos lang yun…saken. Hindi ako ang unang papasok sa utak mo pag naghahanap ka ng representative ng grupo mo. Hindi ako ang unang papasok sa utak mo pag maghahanap ka ng tutor sa math (malamang, hindi naman ako mahal ng math eh.).
Pangatlo: Hindi ako friendly!
~ sabi ko nga, loner ako. Yung tipong pag katabi lang kita sa klasrum dun lang kita makikilala ng husto. Hindi pa kita dadaldalin kahit ano pang daldal mo saken. Magiging close tayo pag ikaw ang unang lumapit. O kaya, lalapitan kita pag makikinabang ako sa katalinuhan mo. Haii. So selfish!
Pang-apat: Hindi mo ako makikitang naka-ngiti.
~ unless masaya ka talaga kasama. O kaya, nakapasa ako sa math. O kaya nakarinig nanaman ako ng kakornihan at gusto kong upakan yung nag-joke…pero ngiti nalang ang pinamalit ko sa kakornihan niya.
Pang-lima: Hindi ako marunong mangulit.
~ mas gusto ko ang katahimikan, ka-seryosohan, o kung ano mang kagaguhan na pinaggagagawa ko noong hayskul ako. Actually, katangahan pala yun. Kaya mabibilang lang sa mga kuko ko ang mga close friends ko, pano ba naman? hindi ba naman daw marunong maki-trip! Tatlong taon akong ganun.
At huli: Hindi ako marunong mag-share ng talento.
~ hindi man lang ako sumama sa singing contest sa skul o kaya makipag-kaibigan sa mga musikero para makasali sa battle of the bands. Ayan…nagsisisi tuloy ako!
Pero sabi ko nga sa sarili ko noong huling taon ko sa hayskul. MAGBABAGO NA ‘KO! Tae, kolehiyo na ko, hindi na uubra ang hiya sa buhay na ito! Argh! Kaya dapat simulan ko na pakunti-kunti. Ayon, masaya naman. na-enjoy ko ang aming Court Scene(Crime and Punishment), El Fili(nakalimutan ko na yung chapters), at Wicked(kahit na minadali namin yun). At ang kinalabasan…hmm…TOPAK…ayun, at last may achievement na ko, medyo normal na ang aking self-esteem. Hindi kagaya noon na pababayaan ko na ang iba na gumawa ng isang bagay na gustong-gusto mo talagang gawin. Yung pakiramdam ng pagsisisi sa isang bagay na hindi mo nagawa eh medyo nawawala na. Kaya masaya ako.
Ngayon, nasimulan ko ang aking unang taon sa kolehiyo ng may ngiti. Kahit na takot parin ako sa mga kaklase kong suuuper henyo, sige ayos lang, basta masaya ka sa ginagawa mo, hindi ka nagkukulong at gumagawa ng mga bagay na hindi mo naman talaga gusto. Yun ang mas masakit, ang isiping may pwede ka naman gawin pero taliwas naman sa gusto mo ang pinaggagagawa mo.
Masaya ako ngayon dahil nagagawa ko ang gusto ko. Hindi ako nagdadalawang-isip sa mga bagay na gusto kong gawin at ipakita sa mundo. Gagawin ko ang alam kong makapagpapasaya sa akin. Sa ngayon, wala pa akong bahid ng pagsisi. Masaya ako sa lugar na ginagalawan ko ngayon. Masaya ako sa mga taong nakakasalamuha ko. At siyempre ako, sinisigurado kong nasisiyahan din sila sa akin. Masarap sa pakiramdam. Akala ko noong una ay babalik ako sa nakagawian, sa tahimik, malamig at blanko kong mundo. Pero hindi pala. Masaya ako kasi alam kong may naniniwala sa mga kakayahan ko. Masaya ako kasi hindi ko na kailangang itago ang sarili ko. Malaya ako. At iyon ang gusto ko. Doon ako masaya.
July 13, 2007
ewna ko na kung anong oras
Unang-una sa listahan: LONER AKO…NOON
~ hindi ko naman maitatanggi yan eh, kahit tanungin mo pa ang mga naging kaklase ko noong hayskul. Doon ko unang naisipang magsulat, magbasa, kumanta, at gumuhit. MAG-ISA.
Pangalawa sa listahan: Hindi ako active sa klase.
~ hehe, kahit hanggang ngayon(bleh!). Hindi man lang ako marunong mag-recite except noong 3rd year statistics na kung saan walang isang araw na hindi ka tatawagin para mag-recite. At madalas ang sagot ko sa aming guro ay: “Sir, ‘di ko alam.” At syempre, ayos lang yun…saken. Hindi ako ang unang papasok sa utak mo pag naghahanap ka ng representative ng grupo mo. Hindi ako ang unang papasok sa utak mo pag maghahanap ka ng tutor sa math (malamang, hindi naman ako mahal ng math eh.).
Pangatlo: Hindi ako friendly!
~ sabi ko nga, loner ako. Yung tipong pag katabi lang kita sa klasrum dun lang kita makikilala ng husto. Hindi pa kita dadaldalin kahit ano pang daldal mo saken. Magiging close tayo pag ikaw ang unang lumapit. O kaya, lalapitan kita pag makikinabang ako sa katalinuhan mo. Haii. So selfish!
Pang-apat: Hindi mo ako makikitang naka-ngiti.
~ unless masaya ka talaga kasama. O kaya, nakapasa ako sa math. O kaya nakarinig nanaman ako ng kakornihan at gusto kong upakan yung nag-joke…pero ngiti nalang ang pinamalit ko sa kakornihan niya.
Pang-lima: Hindi ako marunong mangulit.
~ mas gusto ko ang katahimikan, ka-seryosohan, o kung ano mang kagaguhan na pinaggagagawa ko noong hayskul ako. Actually, katangahan pala yun. Kaya mabibilang lang sa mga kuko ko ang mga close friends ko, pano ba naman? hindi ba naman daw marunong maki-trip! Tatlong taon akong ganun.
At huli: Hindi ako marunong mag-share ng talento.
~ hindi man lang ako sumama sa singing contest sa skul o kaya makipag-kaibigan sa mga musikero para makasali sa battle of the bands. Ayan…nagsisisi tuloy ako!
Pero sabi ko nga sa sarili ko noong huling taon ko sa hayskul. MAGBABAGO NA ‘KO! Tae, kolehiyo na ko, hindi na uubra ang hiya sa buhay na ito! Argh! Kaya dapat simulan ko na pakunti-kunti. Ayon, masaya naman. na-enjoy ko ang aming Court Scene(Crime and Punishment), El Fili(nakalimutan ko na yung chapters), at Wicked(kahit na minadali namin yun). At ang kinalabasan…hmm…TOPAK…ayun, at last may achievement na ko, medyo normal na ang aking self-esteem. Hindi kagaya noon na pababayaan ko na ang iba na gumawa ng isang bagay na gustong-gusto mo talagang gawin. Yung pakiramdam ng pagsisisi sa isang bagay na hindi mo nagawa eh medyo nawawala na. Kaya masaya ako.
Ngayon, nasimulan ko ang aking unang taon sa kolehiyo ng may ngiti. Kahit na takot parin ako sa mga kaklase kong suuuper henyo, sige ayos lang, basta masaya ka sa ginagawa mo, hindi ka nagkukulong at gumagawa ng mga bagay na hindi mo naman talaga gusto. Yun ang mas masakit, ang isiping may pwede ka naman gawin pero taliwas naman sa gusto mo ang pinaggagagawa mo.
Masaya ako ngayon dahil nagagawa ko ang gusto ko. Hindi ako nagdadalawang-isip sa mga bagay na gusto kong gawin at ipakita sa mundo. Gagawin ko ang alam kong makapagpapasaya sa akin. Sa ngayon, wala pa akong bahid ng pagsisi. Masaya ako sa lugar na ginagalawan ko ngayon. Masaya ako sa mga taong nakakasalamuha ko. At siyempre ako, sinisigurado kong nasisiyahan din sila sa akin. Masarap sa pakiramdam. Akala ko noong una ay babalik ako sa nakagawian, sa tahimik, malamig at blanko kong mundo. Pero hindi pala. Masaya ako kasi alam kong may naniniwala sa mga kakayahan ko. Masaya ako kasi hindi ko na kailangang itago ang sarili ko. Malaya ako. At iyon ang gusto ko. Doon ako masaya.
July 13, 2007
ewna ko na kung anong oras
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento